امشب که خونه استاد بودم نمي دونم چی شد که بحث کشيده شد به مذهب يا به عبارتی نگاه مردم به مذهب يا اصلا به طور کلی نظر مردم به حقيقت. استاد کلا آدميه که اصلا نظر خودش رو تحمیل نمي کنه و به افکار همه احترام میذاره اینه که آدم حال ميکنه وقتی باهاش بحث ميکنه و پاي صحبتش ميشينه. بد از اینکه از کلاس برگشتم ياد يه قصه دوران کودکی افتادم بعدش يه چند خط ديگه نوشتم. این قصه را از کودکی به ياد دارم. باران سنگينی در جنگل ميباريد و حيوانات يکی يکی به پناه گاهی که از انبوه درختان درست شده بود ميگريختند. يکی از آنها شروع به صحبت کرد و گفت: امروز آسمان رنگ عجيبی داشت. آسمان قرمز بود. ديگری گفت : اتفاقا من هم متوجه رنگ عجيب آسمان شدم امّا آسمان سبز شده بود. ديگری اعتراض کرد که مطمئن است که آسمان بنفش بود. ديگری فرياد مي زد که مگر شما رنگ زرد را نمي شناسيد؟ خرگوش باهوش هنگامی که مذاکرات حيوانات را شنيد به آنها گفت : همه شما درست ميگوييد ولی هر کدام از شما فقط بخشی از حقيقت را ديده ايد. همه این رنگها امروز در آسمان وجود داشت زيرا در آسمان رنگين کمان وجود داشت. مولانا نيز در مثنوي خود قصه ای با همين مضمون دارد:...