چشماش دودومیزدتابه من دوخته شد ، خیره شد وبه من زل زد لبخندی حواله اش کردم ، به من اعتماد کرد ، ذره ذره درجمعیت غلطید تا به کنارم رسید . اطراف راپائید ، دهان به گوشم نزدیک وگفت : چندماه بود مشتاق حمل پارچه سبزبودم ، نمی تونستم ، آخه مسجدمحل ، مدرسه ، میدونید که چی میخوام بگم ؟ سرتکان دادم . بشاش شدوگفت : حالا سبز به پیشانی بسته ام ، بگذار دل دیکتاتورها خوش باشه که جنبش سبزعلوی راه انداخته اند ، کاش میتونستم اینها که گفتم رافریاد بزنم تاهمه فقط به ظاهر من وخیلی ازکسانیکه همراهم اینجا آمدند ومثل من فکرمی کنند ، قضاوت نکنند . گفتم کسی رامیشناسم ، ازاومیخواهم تاحرفهای ترا دروبلاگش بنویسه